Een grote verrassing

Al weken stond er in onze agenda op zondag 20 november: ‘verrassing voor Natasja’. Ik ben namelijk op 21 november jarig en om dit te vieren zou Gerbrand me ergens mee naar toe nemen. Het was zo spannend, ik ben gek op verrassingen! Zondagochtend pakten we om 10 uur de trein naar een voor mij onbekende bestemming. Gerbrand is heel goed in het bewaren van geheimen en liet de gehele rit (ruim twee uur!) niets los. Uiteindelijk kwamen we uit op het Strijp-S-terrein in Eindhoven en daar wees Gerbrand aan waar we de dag én nacht zouden doorbrengen: het Waterlandhuisje!

Ik was ontzettend blij, want een overnachting in dit tiny house stond hoog op ons verlanglijstje! Hoe zou het zijn om te logeren in een huisje van zo’n tien vierkante meter? En dan ook nog op zo’n gave, creatieve plek? We zouden om 14 uur de sleutel overhandigd krijgen van één van de bedenkers van het Waterlandhuisje, Reinoud, en hadden daardoor tijd genoeg om eerst te lunchen in de Vershal. Daar haalden we ook wat hapjes en een drankje voor een borrel in het huisje en ’s avonds stond er een diner bij Soul Kitchen op het programma. Gerbrand had werkelijk aan alles gedacht en ik kon al niet meer stoppen met glimlachen: wat een geweldige verrassing!

Het huisje
Na een heerlijke lunch was het eindelijk tijd om naar ons tijdelijke onderkomen te gaan, we waren zo benieuwd! Reinout zat al binnen te wachten en nadat we onze jassen hadden opgehangen, kregen we een ‘grand tour’. Het Waterlandhuisje is niet gebouwd voor permanente bewoning, maar is wel zeer geschikt als Bed&Breakfast. Alles voor een relaxte nacht is aanwezig: een normaal formaat douche, een gewoon toilet (aangesloten op de riolering), een kleine keuken met koelkastje en een elektrisch kookplaatje, waterkoker en Nespresso-apparaat, een eettafel met drie stoelen, vier andere stoelen om in te lezen, te relaxen en te kletsen en een slaaploft met tweepersoonsbed. Het huisje heeft rondom verschillende ramen en bij slaapgedeelte zelfs twee: een kantelraam in een van de schuine wanden en een klein vierkant raampje in het nokje.

binnen

JA!
Na het doornemen van de laatste details liet Reinoud ons achter en waren we voor het eerst echt met z’n tweetjes in een tiny house. Het voelde meteen heel fijn en helemaal niet té klein of benauwd. We maakten het ons gemakkelijk met een wijntje en wat hapjes en ik zette een muziekje op. Ineens stond Gerbrand op en liet weten ‘nog iets voor me te hebben’. Ik antwoordde verbaasd dat ik de volgende dag pas echt jarig zou zijn en draaide me naar hem toe om te zien wat hij aan het doen was. Voor ik het wist, zat hij op zijn knieën voor me en haalde een ring uit een klein doosje. Ik was compleet overdonderd en probeerde door de wervelwind van emoties te luisteren naar zijn lieve woorden. Op zijn vraag ‘of ik met hem wilde trouwen’ had ik natuurlijk maar één antwoord: een volmondig JA! Gerbrand schoof met trillende handen de prachtige ring om mijn eveneens trillende vinger en daarmee was het officieel: wij zijn verloofd! Gerbrand had geen beter moment én geen betere plaats voor het aanzoek kunnen kiezen: met de liefde van mijn leven in een tiny house.

op_de_veranda

Ervaringen in het huisje
Nadat we allebei weer enigszins geland waren tijdens het diner bij Soul Kitchen (en ik ondertussen niet kon ophouden met staren en voelen aan mijn nieuwe ring) haastten we ons terug naar het huisje. We installeerden ons met een boek en tijdschriften op de houten klapstoelen die tegen de wand opgesteld staan. Zulke stoelen zijn een prima idee om ruimte te besparen, maar even lekker relaxen is er niet echt bij. Na een tijdje verlang je naar een fijne bank. Het is ook geen optie om te lezen in bed, want door de schuine dakwanden is rechtop zitten alleen in het midden mogelijk. Nu is het Waterlandhuisje niet bedoeld voor permanente bewoning, maar het liet ons wel meteen zien dat een goede zithoek en wat meer ruimte in de slaaploft essentieel zijn.

home_is_where_you_park_itHet Waterlandhuisje is niet off-grid, maar staat in Plug-In-City en heeft stromend water, riolering en elektra. Het huisje wordt verwarmd met een elektrisch kacheltje en zelfs op de minimale stand is het al snel goed warm in de kleine ruimte. Omdat alle warmte naar boven gaat, was het daardoor in het slaapgedeelte iets té warm. Maar met het kantelraam open is dat zo verholpen. Dat het zo gemakkelijk warm te krijgen is, vonden we erg fijn om te merken. Want vooral in de winter zal het voor ons lastig zijn om voldoende energie op te wekken en hoe minder we nodig hebben om het huisje te verwarmen, hoe beter.

Veel opbergruimte is er niet in dit huisje, maar dat is voor een kort verblijf ook niet noodzakelijk. Reinoud gaf wel aan na te denken over mogelijkheden voor meer bergruimte. Er waren wel op verschillende plaatsen ijzeren stangen geplaatst (boven de voordeur, langs de rand van slaapgedeelte en onder de loft) en daaraan konden we onze jassen en kleding kwijt. Zulke relingen kun je gemakkelijk verwerken in je huis, nemen weinig ruimte in en kunnen snel gebruikt worden om allerlei dingen even weg te hangen of bij de hand te hebben. Die gaan we onthouden!

De nacht
Na nog een paar wijntjes en wat nootjes was het dan toch echt tijd om het bed in te klimmen. Ik (Natasja) vond de ladder naar boven toch wel wat eng en ook moest ik even wennen aan ‘op hoogte’ slapen. In ons tiny house komt hoogstwaarschijnlijk een vaste trap, waar ook meteen bergruimte onder zit: een stuk minder eng volgens mij! Als je eenmaal in het bed ligt, is het prima, maar je moet met de schuine dakwanden wel oppassen hoe je je omdraait. Nu ben ik erg onhandig, dus voor ons tiny house zouden de wanden niet schuin, maar recht en dan in een puntje moeten lopen, zodat er wat meer ruimte ontstaat. Knus was het slaapgedeelte in elk geval wel en we hebben allebei heerlijk geslapen!

De volgende ochtend werd er ook nog eens een vers ontbijtje gebracht door Loes van het Koffiehuisje: het kon echt niet op dit weekend 🙂 Na het ontbijt ruimden we het huisje op en was het helaas toch echt tijd om te vertrekken. We overhandigden de sleutel aan Reinout en liepen, na een laatste blik op het schattige blauwe huisje, naar de bus.

Het Waterlandhuisje is met zijn plusminus veertien vierkante meter (inclusief slaaploft) een stuk kleiner dan ons tiny house, dat hopelijk in totaal zo’n 27 vierkante meter zal tellen. Daarmee biedt ons tiny house meteen al meer mogelijkheden voor permanente bewoning. Ondanks de verschillen met ons toekomstige paleisje was deze ervaring voor ons erg waardevol! We hebben ervaren hoe een woning met zo weinig vierkante meters voelt en kunnen daar heel kort over zijn: dat voelt goed! Het deed ons extra beseffen dat je echt niet zoveel spullen en ruimte nodig hebt om comfortabel te kunnen leven. Dank aan de bouwers van het huisje voor deze ervaring! Het Waterlandhuisje zal voor ons altijd een heel bijzondere plek blijven…<3

Advertenties

6 comments

  1. De zin ‘Het deed ons extra beseffen dat je echt niet zoveel spullen en ruimte nodig hebt om comfortabel te kunnen leven.’, ja! Ik heb dat gevoel ook telkens als we op hotel zijn (nu niet dat dat zo vaak gebeurt, want in tien jaar tijd zijn we maar twee keer op reis geweest): een relatief kleine oppervlakte die altijd netjes en rustig oogt is heerlijk. Het is eigenlijk zelfs voor een groot deel door op hotel te gaan dat ik heb gemerkt dat ik thuis ook niet te veel overbodige spullen wil.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s